Kominiarz jest czarny i czyści kominy. O tym wie każde dziecko. Jednak niedawno jeden z moich kolegów zadał pytanie. Jakie przepisy mówią o tym, że to kominiarz, a nie na przykład zegarmistrz czyści kominy? Pytanie niby oczywiste, a jednak odpowiedź na nie wymaga sięgnięcia do różnych źródeł. Podstawowym z nich jest Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 20 kwietnia 1995 roku w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu ich stosowania /Dz. U. nr 48 poz. 253/. Rozporządzenie to wprowadza klasyfikację, która zawód „kominiarz” umieściła pod numerem 7140302. Tom V Klasyfikacji zawodów i specjalności wydany przez Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej jako załącznik do w/w rozporządzenia w Grupie Wielkiej 7 - Robotnicy przemysłowi i rzemieślnicy zawiera opis:

„7140302 Kominiarz

I. Czyści oraz sprawdza stan kominów, przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych przy zastosowaniu podstawowych narzędzi, urządzeń, sprzętu kominiarskiego i aparatury kontrolno-pomiarowej.

II. Jego zadania obejmują:

- sprawdzanie nowo wybudowanych przewodów kominowych dymowych, spalinowych oraz wentylacyjnych;

- usuwanie złego ciągu w instalacjach kominowych;

- uszczelnianie przewodów kominowych;

- usuwanie w przewodach kominowych i paleniskach usterek stanowiących zagrożenie bezpieczeństwa budowlanego i ochrony przeciwpożarowej;

- sporządzanie inwentaryzacji przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych;

- wydawanie opinii dotyczących podłączenia palenisk i urządzeń ogrzewczych oraz wentylacyjnych;

- sprawdzenie stanu oraz czyszczenie kanałów łączących paleniska z przewodami dymowymi;

- czyszczenie komór wędzarniczych;

- czyszczenie urządzeń ogrzewczych oraz palenisk kotłów nisko- i wysokoprężnych, kotłów pralniczych itp.;

- usuwanie gruzu i gniazd ptasich z przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych;

- sporządzanie opinii lub protokółów nakazujących właścicielom, użytkownikom lub zarządcom budynków usuwanie w określonych terminach usterek i zaniedbań grożących niebezpieczeństwem powstania pożaru, wybuchu gazu oraz zatrucia spalinami.

III. Może:

- wykonywać prace murarskie i tynkarskie związane z remontem kominów w budynkach mieszkalnych, administracyjno-biurowych, usługowych itp.;

- rozbierać kominy wolnostojące po dodatkowym przeszkoleniu.”

Następnym źródłem jest „Przewodnik po zawodach” - Tom II, wydany przez Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej i Krajowy Urząd Pracy, który na stronie 156 opisuje zakres czynności w zależności od posiadanych kwalifikacji:

„Zadania i obowiązki kominiarza są bardzo zróżnicowane i zależą w głównej mierze od poziomu kwalifikacji.

Pomocnik kominiarski, który uczy się dopiero zawodu wykonuje pod nadzorem mistrza szkolącego najprostsze czynności związane z czyszczeniem i badaniem drożności przewodów kominowych i wentylacyjnych. Może także wykonywać nieskomplikowane prace inwentaryzacyjne oraz szkice niewielkich urządzeń. Do jego zadań należą przede wszystkim tzw. prace z liną - czyszczenie przewodów ogniowych z zanieczyszczeń (z dołu i z góry) oraz sprawdzanie razem z mistrzem drożności instalacji (wystukiwanie kulą przeszkód, kontrola przepływu dymu podczas przepalania kominów). Przez cały czas pomocnik stosuje się ściśle do poleceń mistrza. Wówczas, gdy nie ma z nim kontaktu wzrokowego używa telefonu komórkowego lub krótkofalówki.

Czeladnik wykonuje samodzielnie lub na polecenie mistrza większość czynności zawodowych. Pod nadzorem mistrza sprawdza drożność, mierzy i szkicuje instalacje. Może także samodzielnie wykonywać niezbyt skomplikowane prace z zakresu tzw. brudnej kominiarski (czyszczenie kominów, kotłowni, wędzarni) oraz wydawać polecenia pomocnikom. Czeladnik kominiarski nie ma uprawnień do wydawania opinii i ekspertyz dlatego jego wszystkie czynności zostają udokumentowane w tzw. Książce Dyspozycji, a następnie ocenione i potwierdzone przez mistrza prowadzącego, który w pełni (także karnie) odpowiada za ich jakość.

Dyplomowany mistrz kominiarski tylko w niewielkim stopniu zajmuje się typowymi pracami kominiarskimi (usuwanie z przewodów kominowych zanieczyszczeń powstałych w czasie spalania, gniazd ptasich itp.) Do jego obowiązków należy przede wszystkim wydawanie opinii i ekspertyz (z obowiązkowych, corocznych kontroli przewodów, odbioru stanu surowego i wykończeniowego nowych instalacji itp.) Rozwiązuje także trudne problemy fachowe (m.in. wyszukuje stosowne normy i przepisy prawa budowlanego) i kontaktuje się z klientami (negocjuje ceny usług, przyjmuje skargi na pracę zespołu itp.).”

Tyle dokumenty urzędowe Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej. Oczywiście trzeba dodać o Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych /Dz. U. nr 74 poz. 836/. Rozporządzenie to postanawia w §19 ust.4 „Użytkownik lokalu korzystający z przewodów i kanałów dymowych lub spalinowych oraz wentylacyjnych może powierzać naprawę i konserwację tych urządzeń wyłącznie osobom posiadającym świadectwo kwalifikacyjne określone w odrębnych przepisach”. W tym przypadku takim przepisem jest opisane wyżej Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.

A przecież o tym wie każde dziecko. Kominiarz jest czarny i czyści kominy.

Piotr Pacyna