Kominiarstwo od początku swojego istnienia nierozerwalnie związane jest z rzemiosłem.
Na przełomie XIII i XIV wieku, kiedy to powszechnie zaczęto wyprowadzać dym z palenisk użytkowanych przez ludzi kominami wychodzącymi ponad dachy, pojawili się pierwsi fachowcy zwani kominiarzami, zajmujący się czyszczeniem kominów. To właśnie oni przez całe wieki udaremniali niebezpieczeństwo powstawania pożarów, chroniąc przed niszczycielskimi płomieniami dorobek i trud wielu pokoleń.

Rozwój kominiarstwa na ziemiach polskich zapoczątkowany został założeniem w 1776 roku w Warszawie pierwszego polskiego cechu kominiarzy. Jednak utrata niepodległości /zabory/ nie pozwoliły na umocnienie roli i znaczenia kominiarstwa w Polsce, a także na ukształtowanie własnego polskiego modelu tego rzemiosła. Polityka zaborców w znacznym stopniu zróżnicowała kominiarstwo i jego rozwój na ziemiach polskich. Dopiero w roku 1918 po uzyskaniu po uzyskaniu niepodległości przez Polskę zapoczątkowany został nowy okres w historii rzemiosła kominiarskiego. W roku 1928 opierając się na prawie przemysłowym z 1927 roku dokonano ujednolicenia kominiarstwa. Kominiarstwo zaliczono do rzemiosł koncesjonowanych. Dokonano podziału województw na okręgi /rejony/ kominiarskie, które były przydzielone osobom fizycznym /mistrzom kominiarskim/ i osobom prawnym w imieniu których działali wykwalifikowani pomocnicy. Ten postępujący, szybki rozwój kominiarstwa polskiego w trzeciej i czwartej dekadzie naszego wieku został brutalnie przerwany przez II wojnę światową. Dopiero po zwycięstwie nad faszyzmem w 1945roku polskie rzemiosło kominiarskie zaczęło się organizować na zasadach i tradycjach okresu międzywojennego, opierając się na prawie przemysłowym z 1927 roku. Powstały indywidualne koncesjonowane zakłady zrzeszone
w cechach. Zachodzące w kraju burzliwe i szybko postępujące przeobrażenia całości życia politycznego i gospodarczego nie pozostały bez wpływu na rodzące się niemal od nowa kominiarstwo. Ówczesne założenia polityczno gospodarcze zakładały uspołecznienie niemal wszystkich gałęzi gospodarki w tym również rzemiosło.

Generalnie lata 1949-1956 były nie sprzyjające dla rozwoju rzemiosła indywidualnego. Dopiero przełom lat 1956-1957 przyniósł przeobrażenie życia ogólnogospodarczego i politycznego. Wytworzył się lepszy klimat dla rzemiosła indywidualnego, indywidualne zakłady kominiarskie na terenie kraju zrzeszały się w autonomiczne sekcje zawodowe przy cechach rzemiosł różnych.
We wrześniu 1956 roku weszła w życie ustawa o Izbach Rzemieślniczych, i Związku Izb Rzemieślniczych, która w znacznym stopniu zmieniła dotychczasowy stosunek władz państwowych do rzemiosła i jego organizacji.

Dużą rolę we właściwym ukierunkowaniu polskiego rzemiosła kominiarskiego w latach pięćdziesiątych należy przypisać działającej przy Związku Izb Rzemieślniczych Komisji Branżowej do spraw kominiarstwa, której jednym z pierw-szych przewodniczących był Karol Strycharz-mistrz kominiarski z Opola, a od roku 1981 mistrz kominiarski z Kędzierzyna Koźla Jan Breitscheidel. Komisja ta powstała w wyniku likwidacji Cechu Kominiarzy w Katowicach oraz zawieszenia działalności Cechu Kominiarzy w Poznaniu i powołania przy izbach rzemieślniczych komisji branżowych.

Przełom lat 1956-57 przyniósł nowe historyczne zmiany sprzyjające rozwojowi rzemiosła indywidualnego i gwarantujące pełny udział rzemiosła w życiu gospodarczym i społecznym kraju.
Od końca 1956 roku do lipca 1957 roku trwały przygotowania do utworzenia Wojewódzkiego Cechu Kominiarzy na Opolszczyźnie. Powołano specjalną komisie koordynacyjną dla rzemiosła kominiarskiego pod przewodnictwem Karola Strycharza - mistrza kominiarskego z Opola. Członkami komisji byli mistrzowie kominiarscy: Emilian Feleszko, Reinhold Janiel, Stanisław Jankowski i Piotr Piechota. Ukoronowaniem prac komisji było wystąpienie do Zarządu Izby Rzemieślniczej w Opolu z wnioskiem o utworzenie odrębnego cechu kominiarzy województwa opolskiego. W oparciu o uchwałę z dnia 2 lipca 1957 roku Izba Rzemieślnicza wystąpiła do Wojewódzkiego Zarządu Przemysłu o utworzenie cechu kominiarzy dla województwa opolskiego.
W dniu 24 lipca 1957 roku dokonano wyboru władz cechowych, a l sierpnia 1957 roku rozpoczął działalność jako jedyny w Polsce WOJEWÓDZKI CECH KOMINARZY W OPOLU, który stanowi do dnia dzisiejszego silną bazę o charakterze wiodącym w sektorze indywidualnego rzemiosła kominiarskiego w kraju.

Od l sierpnia 1957 roku aż do 1980 roku pracami zarządu Cechu kierował mistrz kominiarski Karol Strycharz.
Od 1980 roku do końca 1992 roku Starszym Cechu był Walter Flegel, a od lutego 1993 roku starszym cechu jest mistrz kominiarski Jan Breitscheidel z Kędzierzyna Koźla, który jednocześnie |est Prezesem Zarządu Głównego Korporacji Kominiarzy Polskich w Opolu.
Od 39 lat Wojewódzki Cccii Kominiarzy w Opolu konsekwentnie i rzetelnie realizuje swoje zadania statutowe ku zadowoleniu z wykonywanych przez indywidualne zakłady kominiarskie.
Przy Cechu działają powołani przez Zarząd, spośród członków - Mężowie Zaufania, którzy mają czuwać nad prawidłowym funkcjonowaniem rzemiosła kominiarskiego, jak też są łącznikami pomiędzy: rzemieślnikiem - cechem - urzędami administracji państwowej - strażą pożarną itp.
Zgodnie ze Statutem Cechu działa organ pomocniczy Zarządu tj. Komisja Kontroli Społecznej do zakresu, której należy między innymi badanie i analizowanie działalności zakładów rzemieślniczych w zakresie przestrzegania etyki zawodowej i rzetelnego wykonywania rzemiosła kominiarskiego.

Wojewódzki Cech Kominiarzy posiada czterech rzeczoznawców dla rzemiosła kominiarskiego zatwierdzonych przez Izbę Rzemieślniczą w Opolu, Jak też Komisję egzaminacyjną czeladniczo-mistrzowską dla zawodu kominiarskiego, która działa przy Izbie Rzemieślniczej w Opolu.
Zrzeszeni członkowie w Wojewódzkim Cechu Kominiarzy są wszyscy mistrzami kominiarskimi. Siedmiu z nich szkoli ogółem ośmiu uczniów tak ciekawego zawodu jakim jest kominiarstwo.
Z początkiem stycznia 1996 roku została zawarta umowa o naukę kominiarstwa z młodocianą Anetą Gawlicką, która przypatrując się ojcu - mistrzowi kominiarskiemu, który jest członkiem WCK i swojemu bratu Grzegorzowi, który w roku bieżącym ukończył naukę w tym zawadzie zrezygnowała z nauki w Liceum ogólnokształcącym i postanowiła pójść śladami swych najbliższych - twierdząc, że od dawna marzyła o takim zawodzie.
Wojewódzki Cech Kominiarzy jest w korzystnej sytuacji ponieważ Starszy Cechu Jan Breitscheidel jest równocześnie Prezesem Zarządu Głównego Korporacji Kominiarzy Polskich, dlatego współpraca tych spokrewnionych jednostek jest jednolita w problemowych kierunkach działania i normowania przepisów w zakresie kominiarstwa. Podkreślić należy, że wszyscy członkowie Cechu są jednocześnie członkami Oddziału Regionalnego Korporacji w Opolu.
Cech utrzymuje stałe kontakty z Wydziałem Gospodarki Przestrzennej Urzędu Wojewódz-kiego, której podlega nadzór budowlany, a w miarę potrzeby z Wojewodą Opolskim, z Państwową Strażą Pożarną, Urzędami Administracji Państwowej, Izbą Rzemieślniczą jak też na szczeblu centralnym jeśli zachodzi taka potrzeba.

Kierownik Biura Cechu
Leokadia Cegielska