W dniu 23 stycznia 2001 roku w Instytucie Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w Krakowie gościli przedstawiciele kominiarzy i producentów systemów kominowych. Gospodarzami byli Dyrektor Naczelny Instytutu prof. dr hab. inż. Maria Ciechanowska, Przewodniczący Rady Naukowej prof. dr hab. inż. Józef Raczkowski, z-ca dyrektora ds. gazownictwa doc. dr inż. Andrzej Froński, kierownik Laboratorium Badań Armatury Instalacji Gazowych i Spalinowych inż. Zbigniew A.Tałach. Stowarzyszenie "Kominy Polskie" reprezentowali Prezes Piotr Cembala, z-ca Prezesa Mieczysław Urban, Członek Zarządu Józef Darłak i Artur Urban. W imieniu Korporacji Kominiarzy Polskich udział brali Prezes Jan Breitschiedel, Z-ca Prezesa Jan Budzynowski oraz Sekretarz Piotr Pacyna. 
Miłym rozpoczęciem spotkania było wręczenie aktu powołania mistrza kominiarskiego inż. Jana Budzynowskiego do Komisji Aprobat Technicznych przy Instytucie Górnictwa Naftowego i Gazownictwa. Spotkanie było poświęcone współpracy w zakresie poprawy bezpieczeństwa użytkowania urządzeń spalinowych. Temu celowi ma służyć eliminacja z rynku wyrobów niebezpiecznych, nie posiadających aprobat technicznych. Pomocnym będzie opracowanie nowych procedur odbiorowych i szkolenia w tym zakresie. Szczególną wagę należy położyć na procedury odbioru odprowadzania spalin od urządzeń z zamkniętą komorą spalania - przewodów powietrzno-spalinowych - SPS. Instytut posiada nowoczesne stanowiska do badania technik kominowych, które zostanie wyposażone do badań odprowadzania spalin od agregatów prądotwórczych i kogeneracyjnych o ciśnieniach do 20 tys. Paskali. 
Dla przybliżenia Czytelnikom działalności Instytutu nieco wiadomości o jego pracy i organizacji. Instytut Górnictwa Naftowego i Gazownictwa jest jednym z najstarszych w Polsce instytutów naukowo-badawczych. Jego ponad 50-letnia historia datuje się od powołania w Krośnie 7 stycznia 1945 roku Instytutu Naftowego, który od razu rozpoczął intensywna działalność na rzecz krajowego górnictwa nafty i gazu. W początkowym okresie swojego funkcjonowania Instytut prowadził głównie badania z zakresu geologii i geochemii, ukierunkowane na poszukiwania złóż surowców węglowodorowych, prace nad doskonaleniem technologii wierceń i optymalizacją procesów eksploatacji złóż oraz nad przetwórstwem produktów naftowych. W miarę rozwoju przemysłu zakres działania Instytutu ulegał poszerzeniu, obejmując wszechstronne badania geofizyczne, prace nad odsiarczaniem gazów ziemnych oraz problematykę podziemnych magazynów gazu.
Przedmiotem działania Instytutu jest prowadzenie prac naukowo-badawczych, rozwojowych, wdrożeniowych oraz usługowych w dziedzinie górnictwa nafty i gazu oraz gazownictwa, a także w innych dziedzinach gospodarki narodowej. Równocześnie z Instytutem Naftowym, od roku 1952, rozwijało się Centralne Laboratorium Gazownictwa - placówka badawcza zajmująca się początkowo różnorodną tematyką z zakresu wytwarzania, uzdatniania, przesyłania, rozprowadzania i użytkowania gazu miejskiego, a stopniowo włączająca w obszar swoich zainteresowań problematykę związaną z tworzeniem systemu gazowniczego zasilanego gazem ziemnym. W oparciu o Laboratorium w roku 1972 powołany został Instytut Gazownictwa
31grudnia 1975 roku, w wyniku połączenia Instytutu Naftowego i Instytutu Gazownictwa, powstał Instytut Górnictwa Naftowego i Gazownictwa - prężna, dobrze wyposażona placówka naukowa, silnie związana z górnictwem gazu i nafty oraz z przemysłem gazowniczym, łącząca w sobie potencjał do prowadzenia prac o charakterze podstawowym, rozwojowym i wdrożeniowym, zaangażowana w rozwiązywanie wszelkich problemów branży i pomnażająca polski dorobek naukowy. W strukturze organizacyjnej Instytutu jest 11 zakładów naukowo-badawczych oraz 6 samodzielnych pracowni i laboratoriów, powoływane są również do działania zespoły specjalistów z różnych dziedzin, w skład których wchodzą pracownicy przemysłu. Kadra Instytutu liczy obecnie 49 pracowników naukowych, 57 specjalistów badawczo-technicznych i 113 specjalistów inżynieryjno-technicznych. Działające w Instytucie Biuro Certyfikacji Wyrobów już w roku 1993 uzyskało akredytację Centralnego Biura Jakości Wyrobów. Obecnie Biuro posiada akredytację Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji, potwierdzoną certyfikatem Nr 10/Cw-11/3/96 i uprawniającą do prowadzenia certyfikacji obowiązkowej na znak bezpieczeństwa dla przeznaczonych do powszechnego i komunalnego użytku krajowych i importowanych urządzeń gazowych, mogących stwarzać zagrożenie dla zdrowia i środowiska. Biuro prowadzi również certyfikację dobrowolną. W roku 1997 uzyskało licencję Nr PN-006/96 udzieloną przez Polski Komitet Normalizacji, upoważniającą do certyfikacji na znak zgodności z Polską Normą. Instytut upoważniony jest do udzielania Aprobat Technicznych w odniesieniu do wyrobów z zakresu sieci i instalacji paliw gazowych. 

Oprac. Piotr Pacyna